Przez wiele lat w świadomości społeczeństwa i klinicystów autyzm funkcjonował jako zjawisko typowo męskie. Przekonanie to odzwierciedla się w obrębie szacunkowych danych dotyczących proporcji mężczyzn i chłopców o cechach autystycznych do liczby dziewcząt i kobiet, które w swoim funkcjonowaniu ujawniają cechy autystyczne. W zależności od źródła znajdujemy informacje o tym, że jest to 4:1 i/lub 2,6:1. Pomimo działań i rosnącej świadomości społecznej klinicyści i badacze nadal wskazują na pewne niedoszacowanie rozpoznań w populacji kobiet i dziewcząt. Większość narzędzi diagnostycznych oraz kryteriów diagnostycznych została zaprojektowana w oparciu o wyniki badań, w których dominowali chłopcy z autyzmem. Dodatkowo w kontekście dziewcząt mówi się o zjawisku „kamuflażu”/„maskowania”, które może znacząco utrudniać rozpoznanie cech autyzmu w tej grupie.

Kiedy zaczynamy interesować się zagadnieniem spektrum autyzmu możemy spotkać wiele pojęć, które starają się przybliżyć nam rozumienie samego konstruktu. W gąszczu oferowanych pojęć łatwo się zgubić.  W samych znaczeniach odnaleźć można znamiona dwóch perspektyw: medycznej (opartej na klasyfikacji zaburzeń psychicznych oraz pojęciu normy i patologii) oraz hipotezy neuroróżnorodności (bazującej na różnicach w budowie strukturalnej układu nerwowego). Zacznijmy od ich wyjaśnienia. 

Lubimy to co przyjemne. I chcemy być jak najdalej od tego co nieprzyjemne. Całkiem nieźle daje się tę zasadę zastosować w świecie zewnętrznym, jednak problem pojawia się wtedy kiedy próbujemy przenieść ją do świata naszych wewnętrznych przeżyć – uczuć i myśli. Zaczynamy oddalać się od swoich doświadczeń i jesteśmy zdeterminowani zrobić wszystko, aby pozbyć się tego co trudne. Mamy naprawdę różne sposoby na upychanie niechcianego w kącikach i zakamarkach naszej psychiki. Kiedy znajdziemy się w sytuacji, która stanowi źródło lęku, smutku, złości czy bezradności chcemy jak najszybciej obniżyć powstałe napięcie i pozbyć się dyskomfortu. Naszym celem zaczyna być jedno: nie czuć.